
بهنظر متخصصان تاریخ ایران، نخستین ارتباطهای منظم ولی محدود میان ایران و غرب به عصر صفویان میرسد؛ اما تا نیمه قرن نوزدهم هیچ برنامه خاصی برای اقتباس یا تقلید از آداب، اندیشههای سیاسی و اقتصادی و نیز تفکر فلسفی غرب در ایران وجود نداشت. کامران فانی علت این تاخیر را اینگونه بیان کرده است: